'संघर्षाच्या काळात आत्महत्येच्या अगदी जवळ होतो', या अभिनेत्याने केला खुलासा - Majha Paper

‘संघर्षाच्या काळात आत्महत्येच्या अगदी जवळ होतो’, या अभिनेत्याने केला खुलासा

अभिनेता सुशांत सिंह राजपूतच्या निधनानंतर फिल्म इंडस्ट्रीमध्ये आता कलाकार नैराश्याबाबत मोकळेपणाने बोलू लागले आहेत. कलाकार आपल्या नैराश्याबाबत लोकांना सांगत आहे. नुकतेच अभिनेता मनोज बाजपेयीने आपल्या संघर्षाच्या सुरुवातीच्या काळात आलेल्या समस्यांविषयी उघडपणे भाष्य केले आहे. बाजपेयीने सांगितले की, संघर्षाच्या काळात आत्महत्येच्या अगदी जवळ होतो. त्यावेळी वडापाव देखील महाग वाटत असे. चाळीतील भाडे देखील कसेबसे देत असे व एका असिस्टेंट डायरेक्टरने त्याचे फोटो देखील फाडले होते.

ह्युमन्स ऑफ बॉम्बेला दिलेल्या मुलाखतीमध्ये मनोज बाजपेयी म्हणाले की, मी आत्महत्या करण्याच्या खूप जवळ होतो. त्यामुळे माझे मित्र माझ्यासोबत झोपत असे व मला कधीही एकटे सोडत नसे. त्यांनी माझी सोबत तोपर्यंत सोडली नाही, जोपर्यंत मला बॉलिवूडने स्विकारले नाही. त्या वर्षी मी एका चहाच्या टपरीवर होतो. त्यावेळी तिग्मांशू धुलिया आपल्या खटारा स्कूटवरून मला शोधत आला होता. शेखर कपूर यांना मला ‘बेंडिट क्विन’मध्ये कास्ट करायचे होते. मी तर तयार झालो आणि मुंबईला आलो. एकदा एका एडीने माझे फोटो फाडले होते व एका दिवसात मी तीन प्रोजेक्ट गमावले होते.

View this post on Instagram

“I’m a farmer’s son; I grew up in a village in Bihar with 5 siblings–we went to a hut school. We led a simple life, but whenever we went to the city, we’d go to the theatre. I was a Bachchan fan & wanted to be like him. At 9, I knew acting was my destiny. But I couldn’t afford to dream & continued my studies. Still, my mind refused to focus on anything else, so at 17, I left for DU. There, I did theatre but my family had no idea. Finally, I wrote a letter to dad–he wasn’t angry & even sent me Rs.200 to cover my fees! People back home called me ‘good for nothing’ but I turned a blind eye. I was an outsider, trying to fit in. So, I taught myself English & Hindi–Bhojpuri was a big part of how I spoke. I then applied to NSD, but was rejected thrice. I was close to committing suicide, so my friends would sleep next to me & not leave me alone. They kept me going until I was accepted. That year, I was at a chai shop when Tigmanshu came looking for me on his khatara scooter–Shekhar Kapur wanted to cast me in Bandit Queen! So I felt I was ready & moved to Mumbai. Initially, it was tough–I rented a chawl with 5 friends & looked for work, but got no roles. Once, an AD tore my photo & I’ve lost 3 projects in a day. I was even told to ‘get out’ after my 1st shot. I didn’t fit the ideal ‘hero’ face–so they thought I’d never make it to the big screen. All the while, I struggled to make rent & at times even a vada pav was costly. But the hunger in my stomach couldn’t dissuade my hunger to succeed. After 4 years of struggle, I got a role in Mahesh Bhatt’s TV series. I got Rs.1500 per episode–my first steady income. My work was noticed & I was offered my first Bollywood film & soon, I got my big break with ‘Satya’. That’s when the awards rolled in. I bought my first house & knew…I was here to stay. 67 films later, here I am. That’s the thing about dreams–when it comes to turning them into reality, the hardships don’t matter. What matters is the belief of that 9-year-old Bihari boy & nothing else.” — HOB with @sonylivindia brings to you the story of Manoj Bajpayee, whose life has come full circle. To watch his award winning performance in Bhonsle, click on the link in bio!

A post shared by Humans of Bombay (@officialhumansofbombay) on

मनोज बाजपेयीने पुढे सांगितले की, मला माझ्या पहिल्या शॉटनंतर निघून जा, असे देखील सांगण्यात आले होते. माझा चेहरा आइडल हिरो फेस सारखा नव्हता. त्यामुळे त्यांना वाटत होते की मी मोठ्या पडद्यावर कधी येऊ शकणार नाही. त्यावेळी भाडे देण्यास देखील अडचण येत असे. वडापाव देखील महाग वाटत असे. मात्र माझ्या पोटाच्या भुकेने मला यशस्वी होण्यापासून कधी रोखले नाही.

Leave a Comment